Delieke’s Weblog

Vandaag ben ik JUMPER gaan zien in de cinema! Naar de cinema gaan is altijd wel eens leuk, vind ik. Maar ik heb altijd het probleem dat ik vergeet te kijken op voorhand wat voor leuks ze spelen in die grote zalen met rode zeteltjes. En dat was ook het geval voor vandaag! Maar gelukkig was ik niet alleen, mijn vriendin had hetzelfde voor. Dus keken we eerst naar het aanbod van films. Dat vonden we helemaal niet zo’n erg, want zo raakte dat kwartier reclame niet tot ons….fwww! Want een half uur reclame is best heel vervelend, irriterend, onuitstaanbaar en onmisbaar!! Dus op voorhand niet kijken naar het filmaanbod op een website is dan misschien toch nog niet zo slecht? En ook niet slecht voor het verorberen van snoep! Want in een kwartier en langer eet je vlug een zaks chips in je ééntje leeg als het echt super lekker is! En nu was dat goed verspreid over de hele film. Eens we de zaal binnen waren en in het donker op onze koninklijke rode troon knal in het midden waren gaan zitten, kunnen we u aanraden dat dat echt de beste plek was ooit!

Jumper dus. Springers dus. Bij jumpen denk ik aan die “sprong” of “dans” of “hoe je het ook noemen wil” dat tegenwoordig zo in is. Maar dat was het gelukkig niet. Neen. De film ging over een jongen dat over een speciale gave blijkt te beschikken. Hij kan van Rome tot in New York jumpen. Van Mechelen tot in Schriek. Of van de living tot in de WC! Met andere wetenschappelijke woorden, hij kan zich teleporteren! David Rice, vertolkt door Hayden Christensen, is zijn naam. Wat hij echter niet weet, is dat hij niet de enige is die over deze gave heeft. En wat hij ook niet weet is dat er mensen zijn die de Jumpers zoals David willen uitroeien. Ook zijn moeder behoort tot die mensen. Zij verliet David toen hij op zijn 5 jaar zijn allereerste jump maakte. Omdat zij ook tot de uitroeiingsgroep behoort, besloot ze uit het leven van David te verdwijnen en hem zo te beschermen. De andere keuze was haar zoon vermoorden.

Een leuke film met een vleugje actie in en af en toe een romantische tint. Als ik een jumper was, zou ik nu jumpen naar een plek waar het snikheet is. Waar ik kan verbranden en nadien aftersun kan smeren. En waar ik enkel maar kan ontspannen!

Dream on zeker? Door het missen van die grote blok reclame, heb ik nog een overschot aan chips..ik zal die is gauw verder verorberen! En dan vertrek ik richting Keerbergen, CHIRO!

Welkom! Vanaf vandaag – 3 februari 2008, 10.39 – start ik mijn eigen blog. U vraagt zich af waarom ik – natalie – een blog start? Wel dat komt u zeker nog te weten..vlug.

Maar misschien stel ik mezelf eerst even voor? Dat is een makkie. Ik ben Natalie De Cock. Sinds gisteren een jaar ouder en nu dus 21 jaar. Ik vind verjaardagen fijn nu toch nog. Binnen een 5 maanden ongeveer ben ik afgestudeerd als journaliste. Dan kan ik de wereld veroveren met een camera en perche. Qua karakter ben ik een stil iemand, maar ik kan ook zeer uitbundig zijn. En dat weten enkel die mensen die mij het beste kennen en waaraan ik alles kwijt kan.

Of journaliste worden een stiekeme droom van me is?
Neen. Eigenlijk helemaal niet. Als kind droomde ik van een fruit- of bloemenwinkel. Of doktertje misschien? Of ja ik wilde absoluut zangeres worden. Mijn doel als tiener was in een muziekgroepje te geraken als zangeres of gitariste. Ik schuimde elke dag de humo.be af. Van de rubriek ‘wiezoekttievindt’ was ik zeker niet vies. Gitaar leerde ik spelen toen ik 13 jaar was. Ik zat in het schoolkoor en een meisje speelde toen gitaar. Toen wist ik het! Ik moest en ik zou ook gitaar spelen. Na lang zagen bij de ma en pa, kreeg ik een gitaar en privélessen. Na 7 jaar heb ik ondertussen 2 gitaren. En ze staan nu een beetje onder ‘t stof…Ook wilde ik graag verpleegster worden! Maar toen ik erover nadacht, bleek het toch niet mijn ding te zijn. Elke dag opstaan op hetzelfde uur? Geen variatie in je leven? Elke dag hetzelfde patroon? Niets voor mij dacht ik. En dat wil niet zeggen dat ik het werk van verplegers niet bewonder. Want dat doe ik zeker en vast. Maar toch koos ik er voor om in mijn laatste jaar middelbaar journaliste te worden. Mijn klastitularis van toen haar haren gingen recht staan. ‘Weet je het wel zeker? Je kan niet goed praten én je kan niet goed schrijven’, zei ze. Maar ik liet me niet doen. En ze had het verkeerd voor met me. Ik heb tot nu toe nog geen enkele buis gehad in die 3 jaar tijd. Ben altijd geslaagd geweest en mijn spraak is erop vooruit gegaan. Alhoewel het dialect me toch nog wel kan treiteren af en toe. Maar ik word dan ook geen nieuwslezeres hoor…

Thuis zijn we met z’n zeven, ouders inbegrepen. Ik en mijn grote broer, een drieling, de mama en de papa. Ik was 12 jaar toen ons mama mij vertelde: ‘wij willen graag een derde kindje erbij’. Ik zei: ‘Oh leuk, een broertje of zusje erbij!!!’ 9 Maanden later had ik er plots 1 zusje en 2 broertjes bij. Leuk! Maar ons leven veranderde zeker. Bij één baby staat er voor de hele dag misschien 6 papflessen in de koelkast? Reken zelf maar uit hoeveel papflessen er gemaakt werden. En hoeveel pampers er de vuilnisbelt opgingen. Zelfs de VTM was geïnteresseerd in ons bestaan en ‘Het Hart Van Vlaanderen’ maakte toen een nieuwsitem van ons. Nu zijn ze 9 jaar oud en ik zou ze voor geen geld van de wereld kunnen missen.

Hobby’s? Welja 2 hobby’s die ik ooit zeker nog wil beoefenen, zijn dus het gitaar spelen en saxofoon spelen. Daarnaast ben ik sinds zomer 2007 als twintiger in de Chiro gestapt. Ja dat vinden mensen raar. Ik wilde weten hoe het eraan toegaat in een jeugdbeweging. En hoe kan je dat beter weten dan als twintiger – totaal chiro onbekend- in de chiro te stappen? Zo dus! En tot nu toe was het al een leuke ervaring. Daarover vertel ik nog wel meer.

Over Chiro gesproken, moet ik me nu gaan aankleden want binnen enkele uurtjes wachten mijn 12 lieve tippers op me.

Tot gauw?