Eindwerk fini…

juni 8, 2008 at 3:17 pm | In Eindwerk | Leave a Comment

Hey!

Hieronder kan je mijn eindwerk over “Greyhounds In Nood Belgium” bekijken. Er zijn nog wel enkele details die ik even moet vermelden voor je de reportage gaat bekijken. De kwaliteit van Youtube is niet goed. Als ik onze reportage bekijk op televisie, is de kwaliteit héél goed!
En centraal in beeld staat er een zin. Dat komt omdat ik de reportage eerst heb moeten omzetten naar een ander bestandsformaat voor ik ze kon uploaden in Youtube. Niet naar kijken dus! Dat is een soort van beveiliging van het programma waar ik de reportage in omzette. Maar al bij al zijn mijn technische kwaliteiten best okee ;-) al zeg ik het zelf…

Veel kijkplezier!

PS/ De eerste 15 seconden laat je maar gewoon lopen…

Chillie willie!

juni 3, 2008 at 3:33 pm | In Delieke, Eindwerk | 1 Comment

Voor elk einde is er een nieuw begin, zeggen ze wel is. Ik mag hopen dat dat voor één keer mag kloppen.

Ik heb zolang niet geblogd omdat je anders toch alleen maar frustraties en stress zou te lezen krijgen. Maar nu ik volledig chill ben, ben ik weer klaar om te bloggen!

De stage bij Zoom is afgelopen! Jammer maar dat wist ik nu eenmaal. Ik heb in schoonheid afgesloten met enkele flessen schuimwijn. En ik was letterlijk gedoopt. Wie had er geschud met die fles? ;)

En ook mijn eindwerk is volledig af. Ik heb het afgelopen vrijdag ingeleverd en heb nadien een wel zeeer diepe zucht geslaakt. Wat we de laatste dagen voor de inleveringsdatum hebben meegemaakt, is werkelijk om van te blijten. Vier dagen tijd hadden we om ons eindwerk te monteren. De tweede dag ’s avonds, was onze montage helemaal verdwenen. Foetsjie!! Moet je weten dat we bijna klaar waren met het monteren… De reden van het verdwijnen ligt gelukkig niet bij mij, maar bij de computerschijven die overvol zaten. Met als gevolg dat onze montage nooit dergelijk werd bewaard. Terwijl wij en de docent dat wel dachten. Neen dus. Twee dagen werk waren voor niets. En we mochten helemaal opnieuw beginnen. Met andere woorden: we hadden nog twee daagjes tijd om alles rond te krijgen. Na twee dagen hard labeur, is het ons dan toch gelukt om de reportage over Greyhounds In Nood af te krijgen! Applausje voor mezelf en m’n collega. Nu enkel nog de jury te lijf gaan op vrijdag de 13de juni..dat voorspelt weeral veel goeds?!

Door het eindwerk heen, ben ik begonnen met solliciteren. Ik was er al wel enkele weekjes mee bezig, maar er viel nog niet echt iets uit de bus. Maar gisteren rinkelde dan toch mijn telefoon…..en de persoon aan de andere kant van de lijn bood me vrijdag een sollicitatiegesprek aan!! Waar, wie en wat enzovoort vertel ik je nu nog niet, maar vrijdag dus! Houd die duimen alvast maar strak in de lucht, want ik zal het kunnen gebruiken.

Voor elk einde is er dus hopelijk een nieuw begin, zei ik al. Nu mijn studies zo goed als fini zijn, hoop ik op een nieuw begin. Mijn sollicitatie is al vast de eerste stap in die richting.

Maar nu nog even chillie willie. Time to relax!

I’ll keep you posted!

PS/ Toch wel even reclame maken voor twee goede vrienden van me, Thomas & Daan van Radio Mol. Surf zeker eens naar Daan zijn blog. Daar lees je meer over hun Zomerse Top 50. Vul ook je top 5 in op de site van Radio Mol en win prijzen zoals ik, 4 cinematickets. Thanks boyyzzz!

100% zonneklopper

mei 12, 2008 at 5:40 pm | In Chiro, Eindwerk, Stage | Leave a Comment

Nja! Het is bewezen…ik ben superslecht in het onderhouden van een webblog :-) excuses dus!

Het is ondertussen bijna gedaan met m’n stage bij ZOOM! Nog 4 daagjes en het aftellen naar het afstuderen kan beginnen. Ik zal ZOOM missen, zeker wel. Het is een enorme leuk stage/werk-plek! Dus zeker jammer dat ik bijna weg moet.

Zaterdag zullen we eindelijk de laatste beelden gaan draaien voor ons eindwerk over Greyhounds. De weken daarop gaan we volop de beelden bekijken, inladen en monteren. Dus het worden nog spannende en drukke weken om alles af te krijgen. Ik ben dan ook ZOO blij dat wij geen examens meer hebben. Bij deze, laat die zon dit jaar maar schijnen in Juni ;-) ik heb daar geen problemen meer mee.

Maar voor ik daaraan begin, heb ik dit weekend volledig plat gelegen in de zon. 100% Zonneklopper zijn. Leuk hoor! En neen, ik ben niet verbrand. Vreemd eigenlijk :d terwijl alle andere mensen met een verbrand kleurtje rondlopen. Het deed wel eens deugd om eens de nietsdoener te zijn. Al heb ik wel niet altijd stilgezeten hoor.
Vrijdagavond was het de ASPIfuif van onze Chiro. Aangezien ik er zelf niet moest werken, heb ik besloten om er dan maar gaan te feesten. Samen met ons Kirsty (vriendin), hebben we de voetjes van onder ons lijf gedanst. Letterlijk dan, want tegen 3 uur ’s nachts konnen we niet meer stappen van de pijn. Maar het was leuk! Bijpraten, lachen, liedjes meezingen waarvan we de tekst niet kennen en kriek drinken. (Kriek > met een knipoog naar Kirsty bij deze!)
Zaterdag was dan 100% zonnekloppen, zondag moest ik Chiro geven. En vandaag heb ik dan ook allerlei nuttige dingen gedaan, afgewisseld met het 100% zonnekloppen.

Het doet wel raar om te weten dat ik bijna afgestudeerd ben. Zo nooit meer naar school gaan..Leuk hoor, maar vreemd :-) Alé ik ga nog wel avondlessen volgen binnen een paar jaar of dit jaar nog. Dat valt nog een beetje af te wachten. Af en toe een beetje bijscholing, mag wel, vind ik ;-)

Het was weer een korte blog, met niet zo veel nieuws, maar de ijscrème met chocoladesaus staat te wachten op mij!!! En we hebben een nieuwe hangmat die ik dringend is moet uittesten..

Tot op het einde van de week! Dan vertel ik u hoe 8 weken ZOOM waren. En ook hoe onze allerlaatste draaidag voor ons eindwerk was.

Tot dan?

Delie aka Marnix

april 19, 2008 at 11:11 am | In Chiro, Eindwerk, Stage | Leave a Comment

Morgen wordt het 18° … ik hoop dat Jill Peeters gelijk heeft! Want we hebben het zonnetje morgen op de Chiro nodig. M’n groep kinderen noemen de tippers. Samen gaan we morgen de “tippersstrip” maken! Omdat we allemaal wel een beetje veel fan zijn van Sara en Simon, gaan we onze strip daarop baseren. Ik, verkleed als Marnix, zal daarnaast ook fotograaf van dienst zijn. Ik ben er wel zeker van het reuze leuk wordt! Gelachen zal er zeker worden.

Naast het plezante nu even het serieuze. Naast de stage, ben ik ook opnieuw volop bezig met het eindwerk. M’n collega neemt het even van me over. Maar er zijn toch nog dingen die moeten gebeuren. Dat is voor vandaag.

Op de stage zelf verloopt het wel goed. ‘T is wel enorm leuk. Er wordt ook wel veel afgelachen, vooral als we met de zoomauto weg zijn. (Kenneth begrijpt me wel!) Maar ook gewoon op de redactie is het leuk. Ik ben het werk nog altijd niet beu en doe het echt wel héél graag. Als ik goed tel, zijn er nu al drie weken voorbij. Wat vliegt de tijd toch?! Nog 4 weekjes ongeveer. Maar ik ga niet te veel aftellen. Want ik wil er nog niet weg :d

Thuis noemen ze mij ondertussen “Miss. Zoom” omdat ik nu al voor de tweede maal op het scherm verscheen. (Voor de geïnteresseerden: http://www.zoomtube.be/?p=zoom&date=20080418 helemaal op het einde!) Het is mooi meegenomen om eens op tv te komen. Ik ga niet ontkennen dat ik dat niet plezant vind.  Het doet wel raar om jezelf op televisie te zien..Maar achter de camera is nog steeds leuker. Toch ontving ik al enkele complimenten van vrienden dat ik het blijkbaar goed deed op het scherm. Zelf ben ik daar nog niet echt van overtuigd :d Mevr. Iris De Roover zou mijn klanken en uitspraken al aan het verbeteren zijn! Dus persoonlijk nog liever achter de camera :-)

Voor vandaag heb ik niet zo veel plannen meer. Enkel nog wat werken voor het eindwerk. En ook wat uitrusten van gisteren. Ben nog naar een feestje geweest en het was best wel tof.

Benieuwd hoe ik er morgen zal uitzien als Marnix gekleed op de Chiro……..

C ya!

Waf waf waf waf waf

maart 12, 2008 at 4:24 pm | In Eindwerk | Leave a Comment

Wat een week, wat een weekend!!

Eerst zal ik jullie kort vertellen over hoe die befaamde jury is verlopen vorige week. Ik ga jullie het hele jury-gebeuren besparen. Maar na een half uur, vol stress – sensatie – voze gedachten, voor de zeskoppige jury te zitten, kwam deze tot het besluit dat ons onderwerp “Greyhounds In Nood Belgium” een goed onderwerp is. Jawel er verscheen zonet een kleine stiekeme glimlach op mijn gezicht. Maar ik gun het mezelf toch een beetje te lachen nu dat er na 6 maanden eindelijk een onderwerp is goedgekeurd. HALLELUJA!! Doorheen dit bangelijke nieuws, heersten er tijdens het befaamde jurygesprek enkele gemene opmerkingen. Ik had wel willen krijsen, maar bleef beleefd lachen. Het is onderwerp is toch goedgekeurd? Dus waarom zou ik mij er nu nog druk over maken? Juist ja daarom dus.

Enkele dagen later was het dan zover! Vrijdag – 7 maart, 05.00 uur – stond ik op. Dat was best hard ja. Zo vroeg uit de veren, ik ben het niet meer gewoon! Maar al vlug stond ik in het station samen met m’n vriendin om met de trein richting Aalter te reizen. Ik had het allemaal perfect uitgestippeld zoals altijd. Dat is dan ook mijn “ik”. Perfectie tot in het oneindige tot soms toe irriterend. Ik had het dus echt wel uitgestippeld. Alles. We zouden de trein afstappen en vlakbij in de buurt zou er een bushalte zijn waar we onmiddelijk de bus zouden kunnen nemen. En het zou allemaal zo perfect uitkomen. De trein komt aan in Aalter om 08.05 uur en de bus vertrekt om 08.20 uur. Kan niet beter hé?

Tot we in Aalter aankomen. We kijken links, rechts, om ons heen, overal. We stappen een eindje…maar de bushalte lijkt wel in het niets te zijn opgelost! Geen bushalte te vinden!! Ik neem mijn perfecte-uitgestippelde-op-het-internet-opgezochte-routebeschrijving bij de hand. Maar al vlug blijkt deze routebeschrijving niet erg makkelijk te zijn. We lopen wat rond, met al het LOODzware materiaal, maar we vinden enkele straten niet. Plots zien we een bushalte. Maar die is blijkbaar voor de belbus. Omdat het ondertussen ook al begint te regenen, besluit ik mijn gsmkaart op te bellen aan dit belbusnummer. Maar dat nummer blijkt om 8.45 uur uur ’s ochtends super hard bezet te zijn. 5 € gaat rechtstreeks naar hen. Kl**tzakken.

Ons volgende plan is te vragen aan iemand of die ons wil brengen. De tijd dringt dan ook. Het is nu 09.00 uur en we moeten op onze locatie zijn om 09.30 uur. Te voet is niet meer haalbaar. Een beetje verder staat “nen bouw”. Enkele niets-doende werkmannen staan een babbeltje te slaan buiten. Ik spreek hen aan en vraag hen op de meest vriendelijke manier of ze eventueel 5 minuutjes de tijd hebben om ons te brengen. De werkman vertelt me dat het niet gaat. Er is namelijk een gaslek! En ze mogen geen auto starten. “HUH”, denk ik bij mezelf. Als er ergens een gaslek is, sluiten ze dan de straat niet af? Zodat er geen auto’s mogen doorrijden? Hier ging het leven in deze straat doodgewoon verder. Een gaslek, het bleek maar of ze een pleister nodig hadden om de wonde te herstellen. Maar de etter was geen probleem. (Ik ben me ervan bewust dat dit een vreemde uitdrukking is! Maar je begrijpt me wel hé?) Een oude man wijst ons de weg naar de bushalte. Ojaa, de bus gemist. En de volgende is pas binnen een uur!


Ons allerlaatste plan gaat in werking. LIFTEN? Als ik nu een rok aanhad, zou ik hem zeker omhoog hebben getrokken. Maar met een broek ging het ook. De eerste auto stopte. Yess…dachten we! “U staat beter een eindje verderop! Daar is het makkelijker om te liften!”, zegt hij. Oké dan. Dachten we even dat we een lift hadden, maar dat was het niet. Terwijl we verderstappen, rijdt een taxi ons voorbij. Met materiaal en al besluiten we te rennen. Het lijkt of we rennen voor ons leven. En ik verzeker je, het was geen zicht met al dat materiaal. De taxi stopt voor ons. En we hebben geluk! Hij brengt ons tot op de locatie. Een glimlach verschijnt op mijn mond maar verdwijnt na 5 minuten als we er zijn en hij me € 13, 65 vraagt. Hij kan me zelfs niet alles terug geven met kleingeld. Wat een dure dag! Maar ik had het er toch wel een beetje voor over.

We zijn gearriveerd aan de hondenschool. En blijkbaar net op tijd. De camionette met honden arriveert. Ik begin te panikeren. Want de camera moest nog gepakt worden en op statief worden gezet. Net te laat dus om de aankomst deftig te kunnen filmen. Ik voelde me net de journalist die alle zaken moest recht houden. Hup, de camera op de schouder dan maar en record. Ook de dag erna. Filmen, filmen, filmen, filmen, … Het was best een ervaring hoor. En Mireille Broeders levert fantastisch werk. Ik en m’n vriendin waren verliefd geworden op de super-schattige-witte-puppy Antoine. Maar ook op alle andere honden. Zoveel vriendschap dat je kreeg van al die honden op die slechts enkele minuten. Die twee dagen in Aalter waren echt de moeite!

Vrijdag ga ik alle beelden bekijken. Hopelijk heeft de camera op mijn schouder goed werk geleverd. Maar uiteraard is dit mijn verantwoordelijkheid. Het was hard werken. Zo voelde het toch dit weekend. Elk miniscuul spiertje deed pijn. Maar dat is nu weeral voorbij.

Besluit: Een geweldig en super-hectisch weekend!

PS 1: Het is best grappig dat iedereen ons beschouwt als bv’s of echte journalisten. Wanneer iemand ook nog maar onze “perche” opmerkt, gaan zijn of haar ogen plots onze richting uit. Jongeren spreken ons aan. Iedereen wilt op tv komen of net juist niet. Dan krijg je een blik van “neem mij niet voor een interview”. Op de trein zelfs denken ze dat je van de televisie bent. De mensen vergeten blijkbaar dat echte journalisten de trein niet nemen? Maar met de auto gaan? Haha!

PS 2: Waf waf waf waf waf…greyhounds in groep blaffen en huilen enorm! Het is net of ze elkaar willen steunen! Concèrt alom!

Pateekes in Gent en nachtmerries te Schriek!

februari 25, 2008 at 2:09 pm | In Delieke, Eindwerk | Leave a Comment

Halleluja, het is niet lang meer. Slechts een paar dagen en een paar weken.

Volgende week op 4 maart moet ik voor een tussentijdse jury mijn eindwerkconcept uitleggen. Ik heb enorm hard gewerkt om het concept te kunnen uitwerken. Of het me deze keer iets zal opleveren, ben ik me nog niet van bewust. Ik hoop alvast dat ik voor één keer eens de glimlach van mijn docent tegemoet kan komen in het proces van mijn eindwerk. Ik heb enorm veel zenuwen voor dat moment. Ik zal het in mijn eentje moeten zien klaar te spelen. Want mijn teamgenoot doet haar stage in Spanje. Désiré Naessens, reportagemaker van Telefacts, begeleidt me. Hij heeft onze ideëen altijd al wel goed gevonden. Ook hij zal in de jury zetelen. Laten we hopen dat hij het onderwerp goed vindt! Stress stress stress!! Ik heb er zelfs nachtmerries van. Maar dat zal maar normaal zijn zeker?

Diezelfde week trek ik er op 7 en 8 maart uit met de camera en perche. 7 en 8 maart zijn de eerste 2 geplande draaidagen voor ons eindwerk. U zal vast denken, hoe kan dat nu als je klasgenote in Spanje is? Heel easy, dan vraag ik gewoon iemand anders mee die me kan helpen. En haar ben ik heel dankbaar! Op 7 maart komen de Spaanse mishandelde windhonden aan in België. En op 8 maart is het adoptiedag. Gezinnen die al eerder contact opnamen met Mireille Broeders voor de adoptie van een greyhound, mogen dan hun hond komen ophalen. Twee dagen, twee zeer emotionele dagen voor alle medewerkers van Greyhounds In Nood.

En dan binnen enkele weken mag ik me dan eeeeindelijk begeven achter de schermen van ZOOM op VTM!! Ik zal blij zijn als ik mag beginnen, want soms wil ik de muren oplopen…niet van verveling, maar ik wil me buitenshuis gaan bezighouden. Daarom ben ik het afgelopen weekend er even tussenuit gegaan. De nachtmerries en het eindwerk voor even aan de kant geschoven en ben ik zaterdag gaan shoppen met vriendinnen in Gent. En als ik nu aan Gent denk, denk ik aan pateekes. Ja! Zo van die lekkere-kleine-mini-taartjes!! Ik had beloofd thuis om pateekes mee te nemen vanuit Gent. Op het einde van de dag, na al het shoppen en pizza eten, zochten we naar de ideale bakker. Het was niet zo gemakkelijk om mijn vriendinnen nog te kunnen overtuigen om mee te zoeken naar een bakker. Maar met een pruillip lukte dat wel =) ! Het zijn dan geen pateekes geworden, maar een lekkere notentaart. En ik moet echt eerlijk zijn…ze was delicious!!

Nu ik erover bezig ben, bedenk ik me net dat er nog klein stukje van de taart in de koelkast staat. Juist genoeg voor mij nog!!

GINB?

februari 18, 2008 at 10:04 pm | In Eindwerk | Leave a Comment

Zucht!

Mijn laatste jaar journalistiek. Dat betekent voor velen van ons een eindwerk maken. Ik kon kiezen tussen een televisiereportage of een radioreportage maken. Het verschil hiertussen is dat een radioreportage individueel wordt gemaakt en een televisiereportage in groep mag worden gemaakt. Voor mij was de keuze snel gemaakt. Televisie maken doe ik echt graag. Maar misschien komt dat doordat ik nog niet zo veel weet over radio maken. Dus maak ik samen met een klasgenote een televisiereportage als eindwerk.

Maar door alle frustraties heen hebben we na maanden eindelijk een onderwerp gevonden. In het totaal zijn er ongeveer zo’n 10 onderwerpen de revue gepasseerd en daarna allemaal in de vuilnisemmer belandt. Elke keer opnieuw was alle research dat we deden voor niets. Maar nu is er eindelijk een lichtpuntje aan het einde van de tunnel.

GINB of Greyhounds In Nood Belgium. Een organisatie die zich bezighoudt met het opvangen of redden van Spaanse windhonden. Het zijn honden die zwaar worden mishandeld tot opgehangen aan de bomen. Ze worden enorm gefokt en daarna ingezet in hondenraces. Wanneer deze honden niet voldoen aan de eisen worden ze zwaar mishandeld en verwaarloosd. Het is werkelijk verschrikkelijk wat ze allemaal doen met deze dieren. Mireille Broeders, organisatrice, maakt er het werk van om deze honden een zo goed mogelijk leven te geven. Want hier in België kan je zo’n hond adopteren.
Op 8 maart 2008 is er een adoptiedag gepland. De mensen die in aanmerking komen voor de adoptie van een windhond, mogen hun hond dan komen halen. Voor Mireille Broeders en alle andere medewerkers een toch wel emotioneel moment. Ik en een klasgenote zullen dit moment bijwonen met camera en perche.

En ook ik zal een traan wegpinken. Want ook een hond heeft recht op leven.

Blog op Wordpress.com. | Theme: Pool by Borja Fernandez.
Entries and comments feeds.