Waf waf waf waf waf

maart 12, 2008 at 4:24 pm | In Eindwerk | Leave a Comment

Wat een week, wat een weekend!!

Eerst zal ik jullie kort vertellen over hoe die befaamde jury is verlopen vorige week. Ik ga jullie het hele jury-gebeuren besparen. Maar na een half uur, vol stress – sensatie – voze gedachten, voor de zeskoppige jury te zitten, kwam deze tot het besluit dat ons onderwerp “Greyhounds In Nood Belgium” een goed onderwerp is. Jawel er verscheen zonet een kleine stiekeme glimlach op mijn gezicht. Maar ik gun het mezelf toch een beetje te lachen nu dat er na 6 maanden eindelijk een onderwerp is goedgekeurd. HALLELUJA!! Doorheen dit bangelijke nieuws, heersten er tijdens het befaamde jurygesprek enkele gemene opmerkingen. Ik had wel willen krijsen, maar bleef beleefd lachen. Het is onderwerp is toch goedgekeurd? Dus waarom zou ik mij er nu nog druk over maken? Juist ja daarom dus.

Enkele dagen later was het dan zover! Vrijdag – 7 maart, 05.00 uur – stond ik op. Dat was best hard ja. Zo vroeg uit de veren, ik ben het niet meer gewoon! Maar al vlug stond ik in het station samen met m’n vriendin om met de trein richting Aalter te reizen. Ik had het allemaal perfect uitgestippeld zoals altijd. Dat is dan ook mijn “ik”. Perfectie tot in het oneindige tot soms toe irriterend. Ik had het dus echt wel uitgestippeld. Alles. We zouden de trein afstappen en vlakbij in de buurt zou er een bushalte zijn waar we onmiddelijk de bus zouden kunnen nemen. En het zou allemaal zo perfect uitkomen. De trein komt aan in Aalter om 08.05 uur en de bus vertrekt om 08.20 uur. Kan niet beter hé?

Tot we in Aalter aankomen. We kijken links, rechts, om ons heen, overal. We stappen een eindje…maar de bushalte lijkt wel in het niets te zijn opgelost! Geen bushalte te vinden!! Ik neem mijn perfecte-uitgestippelde-op-het-internet-opgezochte-routebeschrijving bij de hand. Maar al vlug blijkt deze routebeschrijving niet erg makkelijk te zijn. We lopen wat rond, met al het LOODzware materiaal, maar we vinden enkele straten niet. Plots zien we een bushalte. Maar die is blijkbaar voor de belbus. Omdat het ondertussen ook al begint te regenen, besluit ik mijn gsmkaart op te bellen aan dit belbusnummer. Maar dat nummer blijkt om 8.45 uur uur ’s ochtends super hard bezet te zijn. 5 € gaat rechtstreeks naar hen. Kl**tzakken.

Ons volgende plan is te vragen aan iemand of die ons wil brengen. De tijd dringt dan ook. Het is nu 09.00 uur en we moeten op onze locatie zijn om 09.30 uur. Te voet is niet meer haalbaar. Een beetje verder staat “nen bouw”. Enkele niets-doende werkmannen staan een babbeltje te slaan buiten. Ik spreek hen aan en vraag hen op de meest vriendelijke manier of ze eventueel 5 minuutjes de tijd hebben om ons te brengen. De werkman vertelt me dat het niet gaat. Er is namelijk een gaslek! En ze mogen geen auto starten. “HUH”, denk ik bij mezelf. Als er ergens een gaslek is, sluiten ze dan de straat niet af? Zodat er geen auto’s mogen doorrijden? Hier ging het leven in deze straat doodgewoon verder. Een gaslek, het bleek maar of ze een pleister nodig hadden om de wonde te herstellen. Maar de etter was geen probleem. (Ik ben me ervan bewust dat dit een vreemde uitdrukking is! Maar je begrijpt me wel hé?) Een oude man wijst ons de weg naar de bushalte. Ojaa, de bus gemist. En de volgende is pas binnen een uur!


Ons allerlaatste plan gaat in werking. LIFTEN? Als ik nu een rok aanhad, zou ik hem zeker omhoog hebben getrokken. Maar met een broek ging het ook. De eerste auto stopte. Yess…dachten we! “U staat beter een eindje verderop! Daar is het makkelijker om te liften!”, zegt hij. Oké dan. Dachten we even dat we een lift hadden, maar dat was het niet. Terwijl we verderstappen, rijdt een taxi ons voorbij. Met materiaal en al besluiten we te rennen. Het lijkt of we rennen voor ons leven. En ik verzeker je, het was geen zicht met al dat materiaal. De taxi stopt voor ons. En we hebben geluk! Hij brengt ons tot op de locatie. Een glimlach verschijnt op mijn mond maar verdwijnt na 5 minuten als we er zijn en hij me € 13, 65 vraagt. Hij kan me zelfs niet alles terug geven met kleingeld. Wat een dure dag! Maar ik had het er toch wel een beetje voor over.

We zijn gearriveerd aan de hondenschool. En blijkbaar net op tijd. De camionette met honden arriveert. Ik begin te panikeren. Want de camera moest nog gepakt worden en op statief worden gezet. Net te laat dus om de aankomst deftig te kunnen filmen. Ik voelde me net de journalist die alle zaken moest recht houden. Hup, de camera op de schouder dan maar en record. Ook de dag erna. Filmen, filmen, filmen, filmen, … Het was best een ervaring hoor. En Mireille Broeders levert fantastisch werk. Ik en m’n vriendin waren verliefd geworden op de super-schattige-witte-puppy Antoine. Maar ook op alle andere honden. Zoveel vriendschap dat je kreeg van al die honden op die slechts enkele minuten. Die twee dagen in Aalter waren echt de moeite!

Vrijdag ga ik alle beelden bekijken. Hopelijk heeft de camera op mijn schouder goed werk geleverd. Maar uiteraard is dit mijn verantwoordelijkheid. Het was hard werken. Zo voelde het toch dit weekend. Elk miniscuul spiertje deed pijn. Maar dat is nu weeral voorbij.

Besluit: Een geweldig en super-hectisch weekend!

PS 1: Het is best grappig dat iedereen ons beschouwt als bv’s of echte journalisten. Wanneer iemand ook nog maar onze “perche” opmerkt, gaan zijn of haar ogen plots onze richting uit. Jongeren spreken ons aan. Iedereen wilt op tv komen of net juist niet. Dan krijg je een blik van “neem mij niet voor een interview”. Op de trein zelfs denken ze dat je van de televisie bent. De mensen vergeten blijkbaar dat echte journalisten de trein niet nemen? Maar met de auto gaan? Haha!

PS 2: Waf waf waf waf waf…greyhounds in groep blaffen en huilen enorm! Het is net of ze elkaar willen steunen! Concèrt alom!

Springers

maart 1, 2008 at 6:34 pm | In Delieke | Leave a Comment

Vandaag ben ik JUMPER gaan zien in de cinema! Naar de cinema gaan is altijd wel eens leuk, vind ik. Maar ik heb altijd het probleem dat ik vergeet te kijken op voorhand wat voor leuks ze spelen in die grote zalen met rode zeteltjes. En dat was ook het geval voor vandaag! Maar gelukkig was ik niet alleen, mijn vriendin had hetzelfde voor. Dus keken we eerst naar het aanbod van films. Dat vonden we helemaal niet zo’n erg, want zo raakte dat kwartier reclame niet tot ons….fwww! Want een half uur reclame is best heel vervelend, irriterend, onuitstaanbaar en onmisbaar!! Dus op voorhand niet kijken naar het filmaanbod op een website is dan misschien toch nog niet zo slecht? En ook niet slecht voor het verorberen van snoep! Want in een kwartier en langer eet je vlug een zaks chips in je ééntje leeg als het echt super lekker is! En nu was dat goed verspreid over de hele film. Eens we de zaal binnen waren en in het donker op onze koninklijke rode troon knal in het midden waren gaan zitten, kunnen we u aanraden dat dat echt de beste plek was ooit!

200px-JumperposterJumper dus. Springers dus. Bij jumpen denk ik aan die “sprong” of “dans” of “hoe je het ook noemen wil” dat tegenwoordig zo in is. Maar dat was het gelukkig niet. Neen. De film ging over een jongen dat over een speciale gave blijkt te beschikken. Hij kan van Rome tot in New York jumpen. Van Mechelen tot in Schriek. Of van de living tot in de WC! Met andere wetenschappelijke woorden, hij kan zich teleporteren! David Rice, vertolkt door Hayden Christensen, is zijn naam. Wat hij echter niet weet, is dat hij niet de enige is die over deze gave heeft. En wat hij ook niet weet is dat er mensen zijn die de Jumpers zoals David willen uitroeien. Ook zijn moeder behoort tot die mensen. Zij verliet David toen hij op zijn 5 jaar zijn allereerste jump maakte. Omdat zij ook tot de uitroeiingsgroep behoort, besloot ze uit het leven van David te verdwijnen en hem zo te beschermen. De andere keuze was haar zoon vermoorden.

Een leuke film met een vleugje actie in en af en toe een romantische tint. Als ik een jumper was, zou ik nu jumpen naar een plek waar het snikheet is. Waar ik kan verbranden en nadien aftersun kan smeren. En waar ik enkel maar kan ontspannen!

Dream on zeker? Door het missen van die grote blok reclame, heb ik nog een overschot aan chips..ik zal die is gauw verder verorberen! En dan vertrek ik richting Keerbergen, CHIRO!

Pateekes in Gent en nachtmerries te Schriek!

februari 25, 2008 at 2:09 pm | In Delieke, Eindwerk | Leave a Comment

Halleluja, het is niet lang meer. Slechts een paar dagen en een paar weken.

Volgende week op 4 maart moet ik voor een tussentijdse jury mijn eindwerkconcept uitleggen. Ik heb enorm hard gewerkt om het concept te kunnen uitwerken. Of het me deze keer iets zal opleveren, ben ik me nog niet van bewust. Ik hoop alvast dat ik voor één keer eens de glimlach van mijn docent tegemoet kan komen in het proces van mijn eindwerk. Ik heb enorm veel zenuwen voor dat moment. Ik zal het in mijn eentje moeten zien klaar te spelen. Want mijn teamgenoot doet haar stage in Spanje. Désiré Naessens, reportagemaker van Telefacts, begeleidt me. Hij heeft onze ideëen altijd al wel goed gevonden. Ook hij zal in de jury zetelen. Laten we hopen dat hij het onderwerp goed vindt! Stress stress stress!! Ik heb er zelfs nachtmerries van. Maar dat zal maar normaal zijn zeker?

Diezelfde week trek ik er op 7 en 8 maart uit met de camera en perche. 7 en 8 maart zijn de eerste 2 geplande draaidagen voor ons eindwerk. U zal vast denken, hoe kan dat nu als je klasgenote in Spanje is? Heel easy, dan vraag ik gewoon iemand anders mee die me kan helpen. En haar ben ik heel dankbaar! Op 7 maart komen de Spaanse mishandelde windhonden aan in België. En op 8 maart is het adoptiedag. Gezinnen die al eerder contact opnamen met Mireille Broeders voor de adoptie van een greyhound, mogen dan hun hond komen ophalen. Twee dagen, twee zeer emotionele dagen voor alle medewerkers van Greyhounds In Nood.

En dan binnen enkele weken mag ik me dan eeeeindelijk begeven achter de schermen van ZOOM op VTM!! Ik zal blij zijn als ik mag beginnen, want soms wil ik de muren oplopen…niet van verveling, maar ik wil me buitenshuis gaan bezighouden. Daarom ben ik het afgelopen weekend er even tussenuit gegaan. De nachtmerries en het eindwerk voor even aan de kant geschoven en ben ik zaterdag gaan shoppen met vriendinnen in Gent. En als ik nu aan Gent denk, denk ik aan pateekes. Ja! Zo van die lekkere-kleine-mini-taartjes!! Ik had beloofd thuis om pateekes mee te nemen vanuit Gent. Op het einde van de dag, na al het shoppen en pizza eten, zochten we naar de ideale bakker. Het was niet zo gemakkelijk om mijn vriendinnen nog te kunnen overtuigen om mee te zoeken naar een bakker. Maar met een pruillip lukte dat wel =) ! Het zijn dan geen pateekes geworden, maar een lekkere notentaart. En ik moet echt eerlijk zijn…ze was delicious!!

Nu ik erover bezig ben, bedenk ik me net dat er nog klein stukje van de taart in de koelkast staat. Juist genoeg voor mij nog!!

GINB?

februari 18, 2008 at 10:04 pm | In Eindwerk | Leave a Comment

Zucht!

Mijn laatste jaar journalistiek. Dat betekent voor velen van ons een eindwerk maken. Ik kon kiezen tussen een televisiereportage of een radioreportage maken. Het verschil hiertussen is dat een radioreportage individueel wordt gemaakt en een televisiereportage in groep mag worden gemaakt. Voor mij was de keuze snel gemaakt. Televisie maken doe ik echt graag. Maar misschien komt dat doordat ik nog niet zo veel weet over radio maken. Dus maak ik samen met een klasgenote een televisiereportage als eindwerk.

Maar door alle frustraties heen hebben we na maanden eindelijk een onderwerp gevonden. In het totaal zijn er ongeveer zo’n 10 onderwerpen de revue gepasseerd en daarna allemaal in de vuilnisemmer belandt. Elke keer opnieuw was alle research dat we deden voor niets. Maar nu is er eindelijk een lichtpuntje aan het einde van de tunnel.

GINB of Greyhounds In Nood Belgium. Een organisatie die zich bezighoudt met het opvangen of redden van Spaanse windhonden. Het zijn honden die zwaar worden mishandeld tot opgehangen aan de bomen. Ze worden enorm gefokt en daarna ingezet in hondenraces. Wanneer deze honden niet voldoen aan de eisen worden ze zwaar mishandeld en verwaarloosd. Het is werkelijk verschrikkelijk wat ze allemaal doen met deze dieren. Mireille Broeders, organisatrice, maakt er het werk van om deze honden een zo goed mogelijk leven te geven. Want hier in België kan je zo’n hond adopteren.
Op 8 maart 2008 is er een adoptiedag gepland. De mensen die in aanmerking komen voor de adoptie van een windhond, mogen hun hond dan komen halen. Voor Mireille Broeders en alle andere medewerkers een toch wel emotioneel moment. Ik en een klasgenote zullen dit moment bijwonen met camera en perche.

En ook ik zal een traan wegpinken. Want ook een hond heeft recht op leven.

spaghetti à volonté?

februari 18, 2008 at 8:18 am | In Chiro | Leave a Comment

Hallo iedereen!!

Ik zei u reeds dat ik u op de hoogte zou houden van al mijn Chiro avonturen. Dit avontuur is zeker niet één van de eerste, maar wel de eerste die ik aan u beschrijf. De jaarlijkse spaghettiavond van de Chiro zit er weer op. En het was de eerste keer dat ik dat kon meemaken. Het was in één woord, geweldig! En als ik zeg ’spaghetti à volonté’, dan was het ook echt wel spaghetti à volonté.

De voorbereiding begon vrijdag 15/02 rond 18.00 uur ’s avonds. Wij, de meisjes, maakten mee de spaghettisaus. Met tranen in onze ogen doorworstelden we een zak van wel 100 ajuinen. Of het er werkelijk 100 waren weet ik niet. Maar door de tranen en het pik-pik-gevoel in onze ogen leken het er toch echt wel 100!! Courgetten, wortels, paprika’s in alle mogelijke kleuren passeerden ons pattattemeske en verdwenen daarna in één van de grote kookpotten op het vuur. Het iets meer zwaardere werk lieten we over aan de jongens. Netten omhooghangen, tafels zetten, drank in de koeling plaatsen enzovoort…
Op 16/02 dan, de dag van de spaghettiavond, moest er nog heel wat gedaan worden. De keuken moest worden klaargezet, tafels zetten en dekken. Spaghettipieten moesten worden voorgekookt. Er werd voor verwarming gezorgd, want spaghetti eten in -7 graden leek ons toch te koud. Rond 17.00 uur was alles klaar en kwamen onze allereerste spaghetti-eters opduiken.

Mijn eerste taak was opdienen. Leuk vond ik dat wel! Al was het systeem van tafelnummers en het aantal spaghetti’s opdienen soms even verwarrend. Toch heeft ieder zijn spaghetti smakelijk en warm kunnen opgediend krijgen.
Mijn andere twee taken deed ik als hulp in de keuken. Erg hectisch soms! Maar de sfeer zat er zeker en vast in! Ook al ben ik vaak een stresskonijn en tegelijk nogal verlegen, deed ik deze job toch vrij graag. “12 spaghetti’s voor tafel 5….ooolraajt, spaghetti nummer 1, saussss!!” Neen, ik zou nooit in een grootkeuken willen staan en dagenlang spaghetti willen maken. Want zelfs na die éne avond was ik spaghettu vrij beu gezien. Ik ging iets vroeger door naar huis uit noodzaak. Maar de dag erop stond ik weer paraat om 11.00 uur. De laatste dag van dit weekend, de opkuisdag…dit betekende voor mij grotendeels afwassen in de zon met nog enkele andere meisjes van de leiding. Gezellig, zonnig, koud en opnieuw een groepssfeer.

Maar wat is er nu zo leuk aan al dat travakken in drie dagen tijd, denkt u misschien? Wel het is de groep die het zo leuk maakt.  Het is een concept van samenwerken in een groep en dat op een leuke manier. Het blijft serieus, maar de fun zit er altijd in. Het is de spaghettipieten doorgeven en saus roepen terwijl de andere al klaar staat om er de peterselie op te strooien en aan iemand doorgeeft om op te dienen, waarna dit alles in iemands maag verdwijnt.

Ja, dat is Chiro, steunen op een ander en er het beste van maken.

En ook al ben ik de spaghetti vrij beu gezien, vandaag eet ik spaghettisaus met spaghettipieten. Benieuwd of het echt zo lekker is als werd beweerd!

PS/ Niet vergeten: de opbrengst van deze spaghettiavond wordt geschonken aan het onthaaltehuis voor daklozen in Brussel ‘Albatros’. Zij zullen het geld gebruiken voor de inrichting van een recreatieruimte.

Zoom?

februari 6, 2008 at 1:16 pm | In Stage | Leave a Comment

header_zoom.jpg 

Zweeeeeeep…zoeeeeeem…zooooooooooooom!

Nog even en ik mag me begeven achter de schermen van ZOOM. Kent u ZOOM? Zo niet, dan moet u zeker eens zappen naar VTM om 18.35 uur. 

ZOOM is het jeugdjournaal dat op een speelse manier alle tieners in contact wil brengen met nieuws. Als 15-jarige keek ik helemaal niet graag naar het nieuws. Het was dan ook allemaal zo ingewikkeld! Oorlogen, ministers van overal, milieu, … en zwijg me over de verkiezingen. De kriebels kreeg ik er van. Wel goed nieuws dan voor alle tieners van vandaag! Want zoom brengt daar verandering in. ZOOM probeert het nieuws dicht tot bij de jongeren te brengen. ZOOM trekt er elke dag op uit en zo mogen jongeren hun eigen mening geven over het nieuws. Het nieuws wordt in een duidelijke, korte, krachtige en toch gedetailleerde manier overgebracht. En om het jeugdjournaal elke dag opnieuw leuk te beeïndigen, mogen jongeren hun eigen filmpje maken en doorsturen. Wie weet wordt hun filmpje uitgekozen voor de ZOOMtube.

Maar wat heb ik hier mee te maken?

Eenvoudig! Ik ga er exact acht weken stage lopen. En hopelijk mag ik al de dingen doen dat op mijn contract staan vermeld. Redactiewerk, research, websitewerk, monteren, op reportage gaan, … en alvast geen koffie zetten of kabels slepen. Al maanden kijk ik er naar uit. Nog even aftellen en ik mag beginnen. De begindatum kan ik nog niet zeggen, want dat moet nog worden geregeld. Ik weet alvast dat ik eindig op 17 mei. Spannend toch?

Nog even wachten dus en ik neem je mee op mijn ZOOMavontuur!!

Delieke?

februari 3, 2008 at 9:34 am | In Delieke | Leave a Comment

dsc03414.jpgbs073565022152517.jpgdsc03423.jpg

Welkom! Vanaf vandaag – 3 februari 2008, 10.39 – start ik mijn eigen blog. U vraagt zich af waarom ik – natalie – een blog start? Wel dat komt u zeker nog te weten..vlug.

Maar misschien stel ik mezelf eerst even voor? Dat is een makkie. Ik ben Natalie De Cock. Sinds gisteren een jaar ouder en nu dus 21 jaar. Ik vind verjaardagen fijn nu toch nog. Binnen een 5 maanden ongeveer ben ik afgestudeerd als journaliste. Dan kan ik de wereld veroveren met een camera en perche. Qua karakter ben ik een stil iemand, maar ik kan ook zeer uitbundig zijn. En dat weten enkel die mensen die mij het beste kennen en waaraan ik alles kwijt kan.

Of journaliste worden een stiekeme droom van me is?
Neen. Eigenlijk helemaal niet. Als kind droomde ik van een fruit- of bloemenwinkel. Of doktertje misschien? Of ja ik wilde absoluut zangeres worden. Mijn doel als tiener was in een muziekgroepje te geraken als zangeres of gitariste. Ik schuimde elke dag de humo.be af. Van de rubriek ‘wiezoekttievindt’ was ik zeker niet vies. Gitaar leerde ik spelen toen ik 13 jaar was. Ik zat in het schoolkoor en een meisje speelde toen gitaar. Toen wist ik het! Ik moest en ik zou ook gitaar spelen. Na lang zagen bij de ma en pa, kreeg ik een gitaar en privélessen. Na 7 jaar heb ik ondertussen 2 gitaren. En ze staan nu een beetje onder ‘t stof…Ook wilde ik graag verpleegster worden! Maar toen ik erover nadacht, bleek het toch niet mijn ding te zijn. Elke dag opstaan op hetzelfde uur? Geen variatie in je leven? Elke dag hetzelfde patroon? Niets voor mij dacht ik. En dat wil niet zeggen dat ik het werk van verplegers niet bewonder. Want dat doe ik zeker en vast. Maar toch koos ik er voor om in mijn laatste jaar middelbaar journaliste te worden. Mijn klastitularis van toen haar haren gingen recht staan. ‘Weet je het wel zeker? Je kan niet goed praten én je kan niet goed schrijven’, zei ze. Maar ik liet me niet doen. En ze had het verkeerd voor met me. Ik heb tot nu toe nog geen enkele buis gehad in die 3 jaar tijd. Ben altijd geslaagd geweest en mijn spraak is erop vooruit gegaan. Alhoewel het dialect me toch nog wel kan treiteren af en toe. Maar ik word dan ook geen nieuwslezeres hoor…

Thuis zijn we met z’n zeven, ouders inbegrepen. Ik en mijn grote broer, een drieling, de mama en de papa. Ik was 12 jaar toen ons mama mij vertelde: ‘wij willen graag een derde kindje erbij’. Ik zei: ‘Oh leuk, een broertje of zusje erbij!!!’ 9 Maanden later had ik er plots 1 zusje en 2 broertjes bij. Leuk! Maar ons leven veranderde zeker. Bij één baby staat er voor de hele dag misschien 6 papflessen in de koelkast? Reken zelf maar uit hoeveel papflessen er gemaakt werden. En hoeveel pampers er de vuilnisbelt opgingen. Zelfs de VTM was geïnteresseerd in ons bestaan en ‘Het Hart Van Vlaanderen’ maakte toen een nieuwsitem van ons. Nu zijn ze 9 jaar oud en ik zou ze voor geen geld van de wereld kunnen missen.

Hobby’s? Welja 2 hobby’s die ik ooit zeker nog wil beoefenen, zijn dus het gitaar spelen en saxofoon spelen. Daarnaast ben ik sinds zomer 2007 als twintiger in de Chiro gestapt. Ja dat vinden mensen raar. Ik wilde weten hoe het eraan toegaat in een jeugdbeweging. En hoe kan je dat beter weten dan als twintiger – totaal chiro onbekend- in de chiro te stappen? Zo dus! En tot nu toe was het al een leuke ervaring. Daarover vertel ik nog wel meer.

Over Chiro gesproken, moet ik me nu gaan aankleden want binnen enkele uurtjes wachten mijn 12 lieve tippers op me.

Tot gauw?

« Vorige Pagina

Blog op Wordpress.com. | Theme: Pool by Borja Fernandez.
Entries and comments feeds.